Nieuws vanuit de totaliteitszone: 10 augustus 1999

10 augustus 1999

De spanning stijgt

Naarmate de dag van de eclips nadert, loopt de spanning verder op. Niet alleen bij mij maar ook bij veel andere lieden, overal is het te merken. Niet in het minst wordt dat nog versterkt door het wisselvallige weer. De kans op opklaringen op het moment van totale zonsverduistering is niet zo groot. Naarstig worden alle computermodellen van stal gehaald om toch maar een zo goed mogelijke verwachting tevoorschijn te toveren. Maar het weer laat zich ook niet altijd door computermodellen vastleggen (en dat is soms maar goed ook). Meteorologisch is het huidige weerbeeld zeer complex zodat tot op enkele uren voor de eclips nog niet met zekerheid valt te zeggen waar het fenomeen wel en waar het niet door bewolking wordt gehinderd. Zelf heb ik daarom besloten om gewoon de zeer vroege ochtend van de 11^e af te wachten. Met behulp van de allerlaatste weersatellietfoto’s wordt dan een poging ondernomen om naar de meest open luchten te rijden. Ik ben natuurlijk niet de enige met zo’n plan en het is nog maar de vraag of er nog kans is om dit idee uit te voeren zonder daarbij in een eindeloze rij blik terecht te komen.

Voor eclipsfreaks is het een sport om zo laat mogelijk voordat de maan de zon zal bedekken, de maan nog met het lote oog als een klein sikkeltje te vinden. Dat moment is nooit korter dan zo’n 24 tot 30 uur voor de eclips zelf. Vanochtend vroeg was dus die laatste mogelijkheid en het is me inderdaad gelukt om een bijzonder klein maansikkeltje te vinden, ongeveer een uur voor de zon opkwam. Laag boven de oostelijke horizon terwijl een koude wind me in m’n nek stond te blazen (rare hobbies houden die lieden er toch op na zult u wel denken en misschien is dat ook wel zo).

Een groot deel van de dag stond daarna in het teken van de weersverwachting. Via internet en telefonisch contact werd alles op een rijtje gezet. Dat veel anderen dat ook probeerden bleek wel uit het feit dat de Internetsite van het KNMI zelfs overbelast raakte. In de middag kwam een team van Radio 1 aan in het hotel waar ik verblijf. Afgesproken was dat zij op de woensdag life reportages vanuit de eclipszone zullen verzorgen. Zelfs mijn ouders komen nog aan het woord om iets te vertellen over de eclipsen die zijn in hun jeugd hebben meegemaakt.
Reporter Johan Dibbets hoopt meerdere malen en zeker rond half een ’s middags via de landelijke nieuws en informatiezender de luisteraars de sfeer van het natuurverschijnsel te laten meemaken.

Vanavond was ik nog even op een camping buiten de stad. Complet stond er bij de ingang. Zelfs back-packers, die normaal vrijwel nooit een plaats op zo’n gelegenheid wordt geweigerd, kregen nu te horen dat er niemand meer bij kon. Wel een harde waarheid, maar ik denk dat ook zij nog wel ergens in de directe omgeving een plekje hebben gevonden, want vele campinggasten kwamen direct al te hulp met goede tips.

’t Wordt dus voor ieder vroeg op en dan maar kijken wat het wordt. Een ding is wel duidelijk, donker wordt het hier rond half een ’s middags zeker, wolken kunnen daar alleen maar extra aan meewerken.

En als de eclips dan misschien inderdaad door de bewolking niet op zijn mooist is mee te maken dan komt de tekst op de bushokjesposters helemaal tot zijn recht: Sorry.